Hyperflexie: de rol van Kate Moss en die van ons

(Foto met toestemming van FEI Press Relations Team)

Om wat objectieve duidelijkheid te krijgen, heb ik in een vorige blog een aantal wetenschappelijke artikelen over hyperflexie besproken. De huidige conclusie uit de wetenschap luidt dat er meer nadelen dan voordelen aan deze techniek kleven en dat we beter voorzichtig zijn.

In deze blog neem ik je mee in mijn verwondering en overpeinzingen: wat hebben de vernieuwde FEI regels de paarden precies opgeleverd? Om met de deur in huis te vallen: ik vind dat de FEI regels alleen niet voldoende zijn om paarden met een gezonde hoofdhalshouding te laten sporten. De regels moeten zeker bijgeschaafd, geoptimaliseerd en beter toegepast worden, maar het probleem is een stuk groter dan de FEI of KNHS. Het gaat namelijk niet enkel om de wedstrijdpaarden, het gaat vooral om het plaatje in ons hoofd. Ik hoop daarom op een verandering van mindset, waarvoor vernieuwde regels alleen niet voldoende zijn.

In het kort: de FEI regelgeving van 2010

Een groep van experts, ruiters en juryleden stelde een rij nieuwe regels op die 15 mei 2010 van kracht werden (zie ook Report from Working Group on Stewards Guidelines). De nieuwe FEI regels stelden dat rollkur een techniek is die met agressieve kracht tot stand komt en daarom verboden werd. Een andere variant van hyperflexie, Laag Diep en Rond (LDR) bleef tijdens het losrijden wel toegestaan. Bovendien werd er een maximale duur van tien minuten gesteld op iedere toegestane hoofdhalshouding, dus ook voor de wedstrijdhouding en LDR. Hiernaast mochten extreme hoofdhalshouding enkel voor een “korte duur” ingezet worden.

Het beperkte effect van de regels

Ik ben erg blij met de nieuwe regels en het ziet eruit als een stap in de goede richting. Maar we zijn er nog niet. Ten eerste, de regels zijn niet erg specifiek. Hoe ervaren we op het losrijdterrein het verschil tussen agressieve kracht (rollkur) en gepaste training (LDR)? De FEI heeft met de afbeelding hierboven aangegeven wat toegestaan is, maar er is geen afbeelding verschenen van wat verboden is. Hiernaast is de term “korte duur” voor de extreme halsbuigingen vrij te interpreteren.

Ten tweede verloopt de controle op de regels lastig. Officiële stewards bij het losrijterrein zouden worden bijgeschoold om met de nieuwe regels aan de slag te gaan (zie ook Annex XIII – New: Pre and Post Competition Training Techniques; pagina 29). De stewards zouden dus een belangrijke rol op zich nemen in het proces, maar het lijkt weinig te gebeuren. De bijscholing van stewards is tot nu toe niet voldoende gebleken.

Skinny Kate Moss

Ik geloof dat we kunnen concluderen dat het ideaal plaatje van dressuur niet meer gekoppeld is aan gezondheid en welzijn. Terwijl het oorspronkelijk doel de ‘happy athlete’ is, zie ik op social media een heel ander beeld. Foto’s zijn slechts momentopnames, maar toch lopen veel paarden op Facebook in hyperflexie. Typisch toch, dat we net die momentopnames als zó mooi bestempelen, dat we juist die foto’s op social media voorbij zien komen?

De vernieuwde regelgeving van de FEI alleen zal dit niet veranderen, omdat veranderde regels niet voor een veranderd ideaalbeeld zorgen. De situatie is vergelijkbaar met de mode-industrie: magere modellen zoals Kate Moss zijn de norm geworden, terwijl dat niet altijd even gezond is. Frankrijk heeft een wet aangenomen die het verplicht stelt dat ieder model een gezond BMI heeft en dat is goed nieuws. Maar ons verwachtingspatroon van het uiterlijk van een model is niet meteen anders: hiervoor is ook bewustwording en zelfreflectie nodig.

Beter welzijn begint bij ons

In mijn ogen is het onze verantwoordelijkheid, als groep samen. Hoewel je als ruiter de eindverantwoordelijke bent over de teugeldruk, is het voor mij duidelijk dat er een trend aan te gronde ligt. Deze trend is in 2014 onderzocht door een aantal onderzoekers van onder andere de Universiteit Utrecht. Nadat hoofdhalshoudingen uit 1992 (Olympische Spelen) en 2008 (FEI Wereldbeker) vergeleken waren, bleek dat paarden op wedstrijd tegenwoordig inderdaad meer achter de loodlijn lopen dan vroeger (Lashley et al., 2014).

Regels alleen zijn niet genoeg. Bovendien, als het plaatje in ons hoofd verandert, zullen we onafhankelijk worden van regels en stewards. Wanneer we weer van het gezonde en ontspannen dressuurpaard leren houden, zal dus niemand meer het aantal seconden tellen waarin je paard een gezonde stretch laat zien. Net zoals voor een beter milieu, ligt de route naar een beter welzijn ook bij jou & mij.

 

Bewaren