Injectie angst


Een paar weken terug heb ik mijn voet gebroken. Erg naar: als je je verstapt, trekken spieren in je voet te hard aan een stukje bot, met de Jones Fractuur als gevolg. Deze blog gaat over één van de wijze lessen die mijn ongelukje me gebracht heeft.

Zoutzuur injectie

Ik moet zes weken in het gips vanaf mijn tenen tot aan mijn knie. Je kunt je kuitspier dan niet meer gebruiken, waardoor het risico op trombose groot is. De arts op de Eerste Hulp meldde me: “Ik ga je Fragmin voorschrijven. Dit is een dagelijkse injectie die ervoor zorgt dat het bloed minder makkelijk klontert en het risico op trombose verkleint. Ja, en het kan een beetje branden.” Prima dat we iets doen tegen die trombose, dat lijkt me namelijk helemaal niet fijn, maar injecties…. Iedere dag een beetje branden? Dat maakt me echt minder enthousiast. Ik antwoorde: “Oké, maar ik neem wel de tabletvorm van Fragmin.

Helaas, die tabletvorm was er dus niet. Ik was sowieso al niet dol op naalden en bovendien is deze injectie écht pijnlijk. Het brandende gevoel is niet meteen weg, maar gaat nog eventjes door. Ik ken mezelf: hoe onlogisch het ook zou zijn, ik zou de komende zes weken opzien tegen iedere dag die prik. “Het went wel” was me verteld, maar ik was niet van plan daarop te gokken.

Nu ben ik gelukkig erg pragmatisch en planmatig en was niet van plan mijn komende 6 weken om mijn injectieangst te laten draaien. Ik wilde niet iedere dag opzien tegen het moment van de prik. Natuurlijk, waar hebben we het over? Het is maar één klein prikje per dag en een beetje stress kan geen kwaad, maar leuk is anders. Als je er iets aan kunt doen, heeft dat zeker mijn voorkeur.

De therapie

Ik ging zelf aan slag. Wat ik voor paarden met injectieangst kan betekenen, kan ik ook bij mezelf. Rudie injecteert me iedere dag, dus ik besprak alles met hem. We spoten pas als ik ontspannen was. Ik ging lekker zitten, lette op mijn ademhaling en monitorde het lichamelijke gevoel in plaats van te focussen op mijn emoties. Hoeveel pijn doet het nu werkelijk? Tja, fijn is het niet, maar het waren vooral mijn gedachtes die het zo naar maakten. Tijdens de injecties kijken we Gilmore Girls of luisteren we naar leuke muziek. Ik bepaal het moment waarop Rudie de injectie zet en hij prikt precies waar ik het aangeef. Hij overdondert me niet, maar zorgt ervoor dat ik precies weet wat er gaat gebeuren.

Niets meer aan het handje

Na een paar dagen werden mijn negatieve emoties rond de injecties kleiner en kleiner. De injectie is nu een dagelijks en ‘neutraal’ onderdeel van mijn dag, zoals tandenpoetsen. Ik injecteer mezelf en vind het niet spannend. Toen we gisteren in het ziekenhuis waren, vertelde de arts me dat ik binnen twee weken mag stoppen met de injecties. Ik merkte dat ik niet enorm opgelucht was, behalve dan over het goede herstel van mijn voet natuurlijk. Het wegvallen van de injecties doet me niet zoveel. Mijn therapie is geslaagd en ik kan de laatste twee weken nog gespoten worden zonder stress!

Ain’t got time for that shit

Deze blog gaat niet alleen over injecties. Het gaat om ‘empowerment’. Ondanks dat ik ‘t niet in mijn broek deed van angst, was het niveau van ongemak over de injecties voor mij niet acceptabel. Ik ben niet tevreden met zo’n nutteloos gevoel van stress en angst. Ik doe er liever iets aan. Ik zie in mijn omgeving echter dat dit niet altijd gebruikelijk is. Onder het mom van ‘niet alles in het leven is even leuk’, slikken mensen onnodig veel ellende en wachten af. Pas als het écht-écht-écht niet meer gaat, trekken ze aan de bel. Het lijkt wel alsof we of ongemak slecht herkennen.

Dit geldt ook zeker voor paarden. Een paard dat één stapje opzij zet als je aankomt met het halster? Of een ‘chagrijnige’ blik als je aansingelt? Hoort dat erbij? Of niet? ik denk dat als we er even stil bij staan, we samen tot dezelfde conclusie komen.