Nu heb je het voor altijd verpest

Hier een verhaal van al een aantal jaar geleden. Ik zat, voordat ik er erg in had, in een explosieve en gevaarlijke situatie en vervolgens werd de eigenaresse van het paard enorm boos op me. Ik was geschrokken, maar uiteindelijk kwam alles goed.

Jonge merrie

Mijn taak als dierwetenschapper is niet alleen paarden trainen, maar ook eigenaren informeren, tevreden krijgen en meer laten kijken. De eigenaresse wilde hulp bij een aantal basisgedragingen. Ze had nog weinig gedaan met haar jonge merrie en wilde graag goed beginnen. In de longeercircel mocht het paard los, dus dat leek ons een perfecte plek om in vrijheid te oefenen.

Na 2 minuten ging het mis. De eigenaresse kon de aandacht van het jonge paard niet meer krijgen en het paard raakte in paniek. Hard roepen, rondrennen, mesten, kortom: dikke ellende!

“Ohja, ze heeft nogal last van verlatingsangst naar haar beste vriendin de box naast haar.”

Verlatingsangst

De twee merries waren blijkbaar al langere tijd niet meer van elkaar gescheiden geweest, maar dat had de eigenaresse niet gezegd. Ondertussen was de situatie voor ons alle drie gevaarlijk geworden. Het paard zag ons amper staan en bleef maar rennen en roepen naar haar vriendin. Hartverscheurend. Het jonge paard schatte in of ze over de rand van de longeercircel heen kon springen en het scheelde niet veel of ze was ontsnapt. Gelukkig kon de eigenaresse haar uiteindelijk vangen en het touw aanklikken. Aan de lijn was het paard natuurlijk nóg minder rustig dan eerst en maaide woest met haar voorbenen, dus ik stelde voor dat we haar direct naar haar box brachten, naast haar vriendin.

De eigenaresse deed dat, en op stal kalmeerde het jonge paard snel. Haar vriendin had ondertussen haar eigen box haast afgebroken, dus ook voor haar veiligheid was het verstandig dat we het jonge paard eerst teruggezet hadden.

Mijn schuld: voor altijd verpest?

Ondertussen zag ik dat de eigenaresse woedend keek. “Nu heb je het voor altijd verpest. Nu zal ik ze nooit meer kunnen scheiden. Ze hebben nu door dat dit gedrag werkt en het zal alleen maar erger worden. Het is jouw schuld Suzy!!!!

Oh… *Slik*

Ik was zelf ook geschrokken van de explosieve gebeurtenis, maar handelde vanuit mijn kennis en niet vanuit mijn eigen stress. Ik zag een jong paard dat zichzelf niet meer in de hand had en niet meer in haar ‘nadenk-modus’ was. Het was geen trainingssituatie meer, maar een situatie die wij als mensen moesten managen. Ik wilde het paard en de eigenaresse veilig houden. Daarnaast was het echter ook mijn taak om haar tevreden te houden. Na een uitleg over de drempelwaarde van stress, de HPA-axis (hypothalamus, hypofyse en bijnier) en het PANC/GRIEF system, kalmeerde de vrouw wat.

Training

We hebben vervolgens de merries opnieuw gescheiden, maar deze keer niet zo ver uit elkaar en beide paarden direct beloond voor hun aandacht en focus op ons. Dit ging prima en de merries keken niet naar elkaar om. Snel konden we de ene merrie opnieuw buiten het gezichtsveld brengen zonder dat de andere merrie daar op reageerde. Blijkbaar had jonge merrie helemaal niet geleerd dat ‘roepen&rennen’ een perfecte manier is om terug bij haar vriendin terug te komen!

Positieve bekrachtiging gaat niet alleen over leuke trucjes. Er hoort een enorme schat aan kennis over neurowetenschap, trainingspsychologie en -fysiologie bij. Het nemen van verantwoordelijkheid in gevaarlijke situaties hoort daar -mijns inziens -ook bij, net zoals geschrokken paardeneigenaren kalmeren.