With a little help from my friends


2017. Ik heb een goed idee. Drie verschillende vrouwen hebben samen zaadjes voor het idee in mijn hoofd geplant. En ondanks de vrieskou buiten, komt dat plantje er wel, daar ben ik van overtuigd.

Zaadje 1

Laten we beginnen met het eerste zaadje voor mijn goede idee, en tevens één van mijn hoogtepunten in 2016: het seminar met Shawna Karrasch. Het was de eerste keer dat ik zoiets organiseerde, en het was super. Niet alleen omdat er zoveel mensen geïnteresseerd waren in trainen met positieve bekrachtiging, maar ook omdat het zo gezellig en leerzaam was. Shawna’s positiviteit en glamour maakten een enorme indruk op me en ik wist dat dit de manier was om mensen aan het denken te zetten over positieve bekrachtiging.

Zaadje 2

Het tweede zaadje volgde de dag na het seminar. Op de stal waar het seminar gehouden was, ruimde ik de laatste spullen op. Van de huurtafels en -stoelen, borden van de cateraar en koffiezetapparaat tot de servetjes en bestek. De vriendelijke geluidsman kwam zijn boxen en headset ophalen; het was een rustige middag en ik deed alles op m’n gemakje.

Tijdens het opruimen hoorde ik de paardeneigenaren op de stal het weekend evalueren. Zij hadden het evenement van de zijlijn meegemaakt terwijl ze hun eigen paarden hadden geborsteld en opgezadeld. Eigenlijk kende ik de stal en de mensen daar niet echt voordat ik er het seminar hield, en de mensen kenden mij en training met positieve bekrachtiging dus ook niet. En zo kwam het dat ik iets interessants hoorde.

Maar ik vind dat mijn paard het voor mij moet doen, in plaats van voor een snoepje.

Deze opmerking was het tweede zaadje. Of trouwens, niet echt de opmerking, maar de combinatie van de opmerking en mijn reactie hierop. Ik liet haar opmerking gaan en ging verder met de niet-gebruikte servetten terug in hun verpakking doen en het bestek ordenen, terwijl ik eigenlijk met haar wilde praten. We hebben namelijk hetzelfde doel: we willen een goede band met ons paard en we willen dat een paard zelf kan kiezen om iets voor ons te doen of niet. We denken alleen anders over de manieren waarop dit werkt.

In mijn hoofd dreigt op zo’n moment het gezegde “er is geen slechter advies dan ongevraagd advies” en dat houdt me vaak tegen. Ik denk nog vaak terug aan dit moment, want ik denk dat een gesprek hierover veel had opgeleverd.

Jane Goodall: zaadje 3

Dan over naar het laatste zaadje. Jane Goodall plantte het in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag. Haar ogen leken zo jong en fel dat ze soms op me overkwam als de vrouwelijke versie van Benjamin Button: een jonge geest in een ervaren lichaam.

Jane sprak over “talking, not accusing”: elkaar met respect behandelen en proberen elkaars visie te begrijpen. Het was vooral de toelichting die Jane gaf waarmee ze me aan het denken zette: mijn laatste zaadje.

Beetje babbelen

Wat nu als we uit onze veilige zone komen? Het gesprek aangaan, ook met mensen die er anders over denken? Ook met mensen die een andere kijk op grote en kleine zaken hebben. Ook op bokt.nl, of met mensen die jouw visie of methoden niet delen. Als ik naar mezelf kijk, denk ik echt te snel “we zijn het eens dat we het oneens zijn, dus laat maar zitten” terwijl dat misschien niet nodig is. Ik ben dan bang om ongevraagd advies te geven, maar als je gewoon wat praat, gebeurt er vast meer dan wanneer je niets zegt.

Het laatste zaadje is Jane’s hoop dat we buiten onze eigen kring met elkaar gaan praten. Je loopt de kans om uitgelachen te worden, maar wellicht gebeuren er ook mooie dingen. Als ik dan terugkijk op de dag na het seminar met Shawna en Jane op mij schouders, had ik toch graag gepraat met de vrouw die de opmerking maakte. Het is een positieve ontwikkeling dat mensen willen dat een paard ‘het voor hen’ doet, in plaats van dat een paard het moet doen, omdat het een paard is. Dit had makkelijk de basis kunnen zijn voor een interessant gesprek.

Eén plant

Alle drie de zaadjes groeien in mijn hoofd tot één plant: in 2017 wil ik nog verder de onbekende wereld in en niet alleen bij mijn veilige kring van wetenschap en welzijn blijven. Waar ik in 2016 dacht dat ik bepaalde gesprekken beter niet zou voeren, zal ik het dit jaar proberen wel te doen. Ik weet zeker dat dit mogelijk is met een beetje hulp van mijn vrienden :-). Want als dierenliefhebber sta je nooit alleen.

Bewaren

Save