Waarom werkt Suzy alleen online?
18 januari 2023 
9 min. leestijd

Waarom werkt Suzy alleen online?

Er staat iemand bij de rand van de rijbak, terwijl in de rijbak een vrouw en haar paard aan het werk zijn. De persoon naast de bak roept af en toe iets wat de vrouw met haar paard moet doen, en de vrouw voert deze instructies met haar paard uit.

Zo ziet een normale “paardenles” er uit? Nou, niet bij mij.

Ik ben Suzy, dierwetenschapper, feminist en paardengedragsexpert. En ik werk -bijna- alleen maar online. Niet omdat het moet, of vanwege een probleem of beperking, maar omdat het de manier is waarop ik mensen en hun paarden het beste kan helpen. Ik kies actief en bewust voor online begeleiding, nadat ik bijna 10 jaar zowel online als live (dus op stal) heb gewerkt. Ik heb de resultaten van mijn live afspraken en van mijn online afspraken vergeleken, en voor mij was het 100% duidelijk. Mijn beste werk is online. 

In deze blog laat ik je vijf misvattingen zien over online begeleiding. Het is niet voor iedereen en dat is prima, maar ik zie nog te vaak dat mensen er verkeerde ideeën over hebben. En dat is zonde, wat ‘t kan echt veel moois brengen! Dus hier bespreek ik de misvattingen die ik het meeste hoor.

1. “Mijn paard ontploft soms van de spanning. Ik wil iemand die me dan direct kan helpen. Niet pas tijdens onze afspraak.”

Hierin heb je twee opties: óf je krijgt directe instructie, óf ik help je jouw eigen visie en gevoel te ontwikkelen zodat je zelfstandiger wordt. Ik draag geen koffertje bij me met gouden oplossingen. Als jouw paard uit spanning ontploft, weet ik ook niet direct wat we moeten doen hoor.

Samen bedenken we mogelijke oplossingen. Ik geef je een richting en houvast, maar ik kan van tevoren niet voorspellen welke oplossing voor jou en je paard het beste zal werken. Daarom ga je zelf de mogelijke oplossingen uitproberen in de dagen na onze afspraak.

Gedoe rond de staldeur

Een voorbeeld: een klant van me heeft een paard dat rond de staldeur gevaarlijk gedrag vertoonde. Veel spanning, en ook een mogelijk risico op lichamelijk letsel (voor zowel mens als paard). Tijdens onze afspraak bespraken we drie mogelijke strategieën om de spanning en het risico te verlagen. Ze zou iedere strategie een aantal keer uitproberen en eventueel filmen. Ik kon niet voorspellen wat er voor hen het beste zou werken, daarvoor moesten ze het echt zelf uitproberen. Na een paar dagen had mijn klant een vierde strategie gevonden, die een combinatie was van twee eerdere strategieën. Bingo! Dit was voor hen de beste optie! Mooi toch?!

Op deze manier hebben we niet alleen gewerkt aan veiligheid rond de staldeur, maar ook aan het ontwikkelen van het eigen gevoel van deze klant. Zelf problemen signaleren, oplossingen bedenken, uitvoeren en aanpassen. Dat is zoveel waardevoller dan iemand die zomaar zegt wat je moet doen, vind ik. Bovendien ook een stuk handiger, want of ik nu aan stal kom of je online begeleidt: je zal veel vaker alleen met je paard zijn, dan met mij ernaast.

2. "Het voelt voor mij heel veilig als je naast me staat. Alles gaat dan plotseling stukken beter!"

Ik voel me vereerd en heel speciaal, maar dit is niet wat we zoeken. Het gaat niet om mij, maar om jou en je paard. Jullie normale leven is zonder mij. Dan is het toch ook beter om naar jullie normale leven te kijken tijdens onze afspraken? En niet naar de uitzondering, wanneer ik erbij ben? Ik wens voor jou en je paard dat het gevoel van veiligheid uit jullie zelf komt, niet uit mij.

Door video's te maken krijg ik een veel echter, authentieker en rijker beeld van jullie relatie. Je filmt bovendien niet alleen de training, maar denk ook aan de momenten dat de bekapper bezig is, hoe het voerritueel verloopt (inclusief hooi en balancer), hoe jouw paard reageert wanneer er een groepsgenoot op wandeling gaat, et cetera.

Hoe meer verschillende situaties je filmt, des te meer informatie we hebben, en des te beter onze aanpak. Vaak zijn er bepaalde sneaky situaties, die toch best regelmatig voorkomen, maar waar je zelf geen aandacht aan schenkt, die ervoor kunnen zorgen dat jouw paard tegen bepaalde uitdagingen blijft aanlopen.

3. "Ik heb niets aan dingen herkennen op video's. Ik wil het in het echt kunnen!"

Achter je laptop, met een kopje thee of koffie, kat op schoot. Het brengt je in een hele andere mindset dan wanneer je naast je paard staat. Je wordt minder afgeleid en je hebt meer afstand, waardoor je juist creatiever wordt. En slimmer! Want hoe beter jij voor je hersenen zorgt, des te oplettender en vindingrijker ze worden.

Het voordeel van wat meer afstand

“Ja, hier werd mijn paard dus baldadig.” zei de vrouw tijdens onze online afspraak. Ik zag het gebeuren op video. Het paard begon onrustig heen en weer te lopen, aan de jas van de vrouw te plukken en met zijn hoofd te zwiepen. De vrouw vroeg me om adviezen om om te gaan met haar baldadige paard. Wat kon ze doen om hem rustiger te krijgen?

Ik stelde de vrouw een paar vragen. Wat deed ze zelf, vóórdat haar paard zo baldadig werd? Waar waren haar handen, welke kant bewoog ze op en met welke snelheid? Wat voor geluid maakte ze? Welke richting keek ze uit?

“Euhm, geen idee? Daar heb ik niet op gelet. Ik zag alleen dat opeens mijn paard druk werd.”

En dat is 100% begrijpelijk. Het is voor onze menselijke hersenen enorm lastig om dat overzicht te behouden, en daarom ben ik zo’n fan van jezelf terugkijken op video. Ik speelde de video opnieuw af, en vroeg de vrouw of ze zich kon focussen op haarzelf. Sommige stukken speelde ik vertraagd af, om het extra zichtbaar voor haar te maken. En toen werd alles helder. Mijn vragen die ze eerder niet kon beantwoorden, lieten haar nu de oorzaak van het gedrag van haar paard zien.

Jullie eigen video leren analyseren

Wanneer je jezelf terugziet op video, hebben je hersenen meer ruimte en tijd om goed te verwerken wat er nu precies gebeurt. Je wordt niet meer overspoeld door informatie, maar krijgt het helder beeld voor beeld. Je kan noteren wat je belangrijk vindt, en we kunnen een foto van de video maken - met aanwijzingen en al!

een print-screen van een youtube video met korte opmerkingen


Vaak zie ik dit proces in bewustwording van de video opname naar de situatie in het echt:

Stap 1: Op video - Ik benoem bepaald gedrag/situatie en jij herkent het op video wanneer het beeld vertraagd afgespeeld wordt. “Ohja, dat is waar. Ik zie het nu ook. Wat gek dat ik dit niet eerder zag!” Nee hoor, dat is helemaal niet gek. Daarom ben ik erbij he :-) .

Stap 2: Op video - Het beeld hoeft niet meer vertraagd afgespeeld te worden, maar ik moet het gedrag/situatie nog wel benoemen zodat je het ziet

Stap 3: Op video- Je herkent zelf het gedrag/situatie op video

Stap 4: Via video - We bespreken samen mogelijke opties om om te gaan met het gedrag/situatie

Stap 5: In het echt - Je herkent het gedrag/situatie op het moment dat het gebeurt, maar kan op dan nog niet aan de slag met een mogelijke oplossing. “Ik registreerde ergens wel dat ‘t gebeurde, maar ik wist op dat moment even niet meer wat ik moest doen.”  Dit is ruimtegebrek van jouw hersenen in actie. Je hersenen zien dat er iets gebeurt, maar hebben nog niet de ruimte om hierop te reageren. Dat komt wel, zolang we de stapjes klein houden.

Stap 6: In het echt - Je herkent het gedrag/situatie in ‘t echt en kan er direct naar handelen. Dit is een geweldig gevoel. Je weet wat je moet doen als 't moeilijk wordt. Je hapert niet, je twijfelt niet, je doet het gewoon. "Ik herinnerde me direct een strategie die we besproken hadden tijdens onze afspraak, en ik kon hier meteen mee aan de slag.”

Set yourself up for success

Snap je dat dit proces nogal veel is wanneer je dit “zomaar” van jezelf verwacht? Bij ons paard zien we allemaal (oké, de meeste onder ons) in dat we met kleine stapjes moeten werken, maar te vaak vinden we nog dat we 't zelf "gewoon" in 1x moeten kunnen.

Als ik voor mezelf spreek, weet ik hoelang ik heb bijgeleerd via video's. Het herkennen van gedrag en emoties in 't echt kwam pas stukken later. Als ik van mezelf verwacht had dat ik dit zonder video had moeten leren, was ik nooit zo ver gekomen en was ik van frustratie al gestopt.

4. "Ik vind het vreselijk om mezelf terug te zien op video."

Ohh dit is zo herkenbaar! Daarom vind ik het advies om jezelf terug te kijken zonder professionele ondersteuning best een slecht idee. Het doel van jezelf terugkijken is zien wat er goed gaat en daar meer van doen. Precies zoals positieve bekrachtiging zeg maar....

Het is mijn rol om jou te helpen om met dezelfde zachte en milde ogen naar jezelf te kijken, als waarmee je naar je paard kijkt. Je leert zien waar het goed gaat en waar je kan experimenteren met een andere vraag/situatie.

Zonder begeleiding komt het te vaak voor dat mensen vooral zichzelf naar beneden halen wanneer ze hun video's terugkijken. Dit is niet de bedoeling!

5. “Ik wil gewoon iemand die me vertelt wat ik moet doen met mijn paard.”

Ik vertel je niet wat je moet doen. Of ik nu achter mijn laptop zit, of naast je paard sta. Iemand die vertelt wat je moet doen lijkt misschien lekker, veilig en comfortabel, maar zo simpel werkt het leven met emoties helaas niet. Niemand kent jouw paard beter dan jijzelf.

Bovendien zou ik mijn dagen ook niet willen doorbrengen met andere mensen te vertellen wat ze moeten doen. Ik ben geen fabrieksopzichter.

Ik help je vooral om je paard en jezelf beter te begrijpen, door vragen te stellen. Ik bevraag hoe jullie met elkaar omgaan en hoe dat precies werkt.

Niet omdat ik super kritisch ben, maar omdat we juist samen tot de mooiste resultaten komen. We bundelen onze kennis en ervaring om te ontdekken wat voor jullie ‘t beste kan werken.

Natuurlijk heb ik volop wetenschappelijke feiten en een uitgesproken mening, maar daar hebben jij en paard niets aan wanneer het niet toegespitst is op jullie situatie.


Zo, dat waren de meest gehoorde misvattingen rond mijn online begeleiding. Hopelijk heb ik een paar onwaarheden voor je weggenomen. En wil je een gratis kennismaking met me inplannen? Dat kan zeker! Ga naar: https://deurinck.nl/emotioneel-in-harmonie/ en dan spreken we elkaar snel online!


Groetjes,

Suzy

Over de schrijver
In mijn aanpak staan empathie en nieuwsgierigheid centraal. Het paard hoeft niet gehoorzaam te zijn, maar mag juist leren om op een veilige manier te communiceren. Angst en stress verdwijnen niet als een paard 'gewenst gedrag' laat zien, dus "braaf maar bang" is totaal niet wat we zoeken.Mijn droom is dat we emotioneel welzijn net zo belangrijk gaan vinden als lichamelijk welzijn. Ik hoop dat we dezelfde aandacht ontwikkelen voor de emotionele problemen van onze paarden als voor hun lichamelijke problemen. Ik werk daarom met positieve bekrachtiging en met keuzevrijheid voor het paard. Voor mij is het belangrijker hoe jij en jouw paard zich voelen dan hoe het eruit ziet.
Reactie plaatsen